البته عقلم میگه اینو در حقیقت

گذشته ها رو فراموش کنم و راهم رو ادامه بدم

انگار نه انگار اتفاقی افتاده

....

از بی خبری متنفرم

...

پس بهتره دیگه منتظر نباشم

یه جای آزاد میخوام

تو سکوت و آرامش باشه

صبح برم دامن و پیرهن های گلدار قشنگ بخرم

بیام خونه و توی آشپزخونه بزرگ مجهز دلباز شادم توی فر غذاهای خوشمزه درست کنم

بعد برم دوش بگیرم برای مهمونی شب

لباسهای قشنگم رو بپوشم و با شراب رزه از مهمونها پذیرایی کنیم

بی دغدغه

بدون محدودیت

آزاد

رها

امن

ادامه دار...

ای کاش

داره شدتش بیشتر میشه

داره به رفتن من، به رفتن ما نزدیک میشه

و

فرصتی نیست

اخرین روز مسافرت رفتم توی دستشویی و در رو قفل کردم و زار زدم

دلم برای خودم سوخت

احساس تنهایی کردم

و حقارت

اینکه جلوی همه بهم گفتی "نه"

بعد از اون اتفاق

اینکه خوب بود یا بد

ادامه خواهد داشت یا نه

و الان حس ات، نظرت ... چیه

متاسفم که برام مهمه

من برمیگردم

دوباره کار ... دوباره روزمرگی

و منتظر اتفاقی که شاید هیچوقت نیفته

خداحافظ ...

بهش فکر کرده بودم

و باور نمیکنم که تو میگی انتظارش رو نداشتی

میخواستم اتفاق بیفته

پس کنترل رو بدست گرفتم

بعنوان بزرگترین عضو گروه

فرصت زیادی نیست باید اون چیزی که میخوای رو به حقیقت برسونی

باید به خودم ثابت میکردم

و کردم

و باید بگم خیلی بهتر از چیزی بود که فکر میکردم

اینکه هنوز خواستنی هستی

پشیمون نیستم

بروی خودت نمیاری

قولی دادی که همون اول میدونستم نمیتونی پاش وایسی

باشه

نمی خوام پای قولت وایسی

چرا حرف نمیزنی؟؟

تمام چیزایی که فکر میکردم دیگه از من گذشته

شد

خیلی عجیبه

هنوز باورم نمیشه

شاید هنوز مستم

بیا بیرون

مردم رو تماشا کن

مسافرت برو ببین دنیا چقدر بزرگه

تو خونه نمون همش

دلت میپوسه

غصه ها بیشتر به سراغت میان

دلت رو به دریا بزن

برو

نمون

تجربه کن... خطر کن

تو سال جدید فرق کن

بیا بیرون از خودت ... جزئیات بی اهمیت رو رها کن

اینجا نشستم منتظر تو که کارت تموم شه بریم

ولی داره خوابم می بره

باید یه قهوه ی عالی تازه بخورم تا بتونم دووم بیارم

ولی اولش باید از اینجا بریم

کاش میشد کلا از اینجا میرفتیم

تا اون سر دنیا

هیچی از اینجا همراهمون نمی بردیم

زندگی جدیدی شروع میکردیم

بدون هیچ خاطره ای از سرزمین خاکستری سیاهی ها و غمها

ای کاش

روزی یاد میگیرم با ترسهام روبرو شم

روزی بالاخره یاد میگیرم روی پاهای خودم بایستم

روزی به سلاح لبخند و بیخالی مسلح میشم

روزی یاد میگیرم به آرامشم احترام بگذارم

روزی که دیگه دختر لوس دیروز و زنِ مردد امروز نیستم

ذهن من هم

و نمیدونم باید چیکار کنم

با خودم

با خیالات تمام نشدنی ام

با رویا پردازیهایی که ممکنه هیچوقت به حقیقت نرسند

و چه بسا که اگه برسن غوغایی به پا کنن

خودمون رو به سرنوشت می سپرم

هر چی که پیش بیاد ...

از طعنه های اونی که فکر نمی کردم

و از بی توجهی های روزافزون تو

تو بپیچ از سر این کوچه تا دلم آروم بگیره

تا بدونم که برگشتی

تو فقط بیا

چشم براهتم من

مهربونم ...

وقتی خودم از خودم متنفرم

تو هنوز باورم داری

به ترسها و دغدغه هام احترام میذاری

تو هیچوقت منو مسخره نمیکنی

فقط تویی که به من باور داری

و همیشه تویی که با خوبیهات من رو شرمنده میکنی